احمد رشیدی نژاد در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: کشوری که در برابر دو قدرت هستهای آمریکا و اسرائیل ایستادگی کرده، از جنگهای ۱۲ روزه و رمضان سربلند بیرون آمده، انواع تحریمهای فلجکننده، توطئههای آشوب و برانداری را پشت سرگذاشته، و اکنون محاصره دریایی را تاب میآورد، همچنان در فهرست قدرتهای بزرگ دیده نمیشود. آیا این تناقض، تنها یک تناقض آماری است؟
ادامه مطلب
زنان از ترس و وحشت خانهنشین شدهاند؛ این حرف را زنی ۲۲ساله و معلم در هرات میزند که حالا برای رفتن به مکتب پا سست میکند و میگوید هر بار هنگام خروج از خانه میترسد که نتواند دوباره به آنجا برگردد.
ادامه مطلب
قدرتهای بزرگ، از ایالات متحده تا روسیه، در جنگهای اخیر در جهان فهمیدهاند برتری نظامی دیگر تضمین پیروزی برقآسا و بیدردسر نیست؛ فناوری ارزان، اراده مقاومت و همبستگی قدرتهای میانی، میدان را عوض کرده و نظم پساآمریکایی را در جهانِ پر از جنگ امروز، به مرحلهای ناآرامتر برده است. عصر «زور میگوید و جهان اطاعت میکند» دیگر آنقدر ساده نیست. قدرت هنوز مهم است، اما دیگر بهتنهایی کار را تمام نمیکند.
ادامه مطلب
رویکرد ترامپ در روش متفاوت است، قدرت هوایی و مشارکت محدود را بر اشغال ترجیح میدهد، اما سوالات مشابهی را در مورد نتایج بلندمدت مطرح میکند. اگر هدف فراتر از بازدارندگی فوری به تحول سیاسی باشد، فقدان یک استراتژی روشن پس از جنگ به یک آسیبپذیری حیاتی تبدیل میشود.
ادامه مطلب
دمیر نظروف در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: همان طور که یک سال پیش اتفاق افتاد، و همانطور که مرحوم اربکان اظهار داشت، ایران در نبرد خود تنهاست. چرا؟ پاسخ ساده اما عمیق است.
ادامه مطلب
سید محمدکاظم سجادپور در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: در ۳ ژوئن ۲۰۲۶ (۱۳ خرداد ۱۴۰۵)، مجمع عمومی سازمان ملل صحنه جالبی از کنش و واکنشهای مربوط به روابط بینالمللی معاصر بود.
ادامه مطلب