رویا حکیمی در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: این گلوگاه حیاتی انرژی دنیا، امروز نه با کنش ایران، که با ماجراجوییهای مکرر آمریکا و اسرائیل به هم ریخته است. وقتی پایگاههای لجستیک این بازیگران، آبراه را به منطقهای ملتهب گره زده، طبیعی است که امنیت ناوبری نابود شود و مدیریت فعال دولت ساحلی، نه یک انتخاب، که یک ضرورت فوری باشد.
ادامه مطلب
تنگه هرمز صرفاً یک مسیر دریایی دیگر نیست، بلکه یک شریان حیاتی برای جریانهای انرژی جهانی است. تقریباً ۲۰درصد از عرضه نفت جهان، یا حدود ۲۰ تا ۲۱ میلیون بشکه در روز، از این گذرگاه باریک که خلیج فارس را به دریای عرب متصل میکند، عبور میکند. هرگونه اختلال، حتی موقت، عواقب فوری و گستردهای برای بازارهای جهانی دارد.
ادامه مطلب
غفور کریمی در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: در جهانی که منافع و امنیت کشورها بیش از پیش به یکدیگر گره خورده است، اتخاذ رویکردهای تقابلی و ادامهی اختلافات حلنشده، نهتنها راهگشا نیست، بلکه میتواند زمینهساز مداخله و تشدید نفوذ بازیگران بیرونی شده و ثبات منطقهای را به مخاطره اندازد.
ادامه مطلب
همزمان با اینکه ایالات متحده، به همراه متحدانش، به دنبال تشدید حضور دریایی خود هستند، امنیت تأمین انرژی جهانی در این فرایند به طور فزایندهای شکننده میشود.
ادامه مطلب
سید محمدکاظم سجادپور در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: در ادامه بحث روانشناسی سیاسی این تجاوز و شناخت روانشناسانه ترامپ، پرسش محوری این نوشتار آن است که ترامپ چگونه تصمیم به جنگ گرفت؟
ادامه مطلب
سیروس حاجی زاده در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: این نگاشت با بهرهگیری از چارچوب مفهومی «واقعگرایی ساختاری» و «نظریه بازیها»، به تحلیل محاسبات منطقی مسکو میپردازد و استدلال میکند که موضع روسیه نه حکایت از همپیمانی توخالی، بلکه بازتابی از ارزیابی دقیق «هزینه-فایده» (Cost-Benefit Analysis) در شرایط تضاد منافع و محدودیتهای ساختاری است.
ادامه مطلب
اسما نجیبی باهر در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی میکوشد نشان دهد گذار از تصمیمگیری انسانی به فرآیندهای الگوریتمی چگونه دینامیسم تشدید بحران و مدیریت منازعه را در خاورمیانه دگرگون کرده است.
ادامه مطلب
مهمت پرینچک گفت: «یکی از درسهایی که میتوان از این جنگ گرفت، اهمیت داشتن فناوریهای نظامی مستقل از ناتو و ایالات متحده است. بگذارید از شما سوالی بپرسم: اگر ایران F-۳۵، F-۱۶ یا سیستمهای پاتریوت داشت، آیا میتوانست به این موفقیت در برابر ایالات متحده دست یابد؟ یا اگر سلاحها و سیستمهای دفاعی آمریکایی داشت، آیا میتوانست در برابر ایالات متحده و اسرائیل مقاومت کند؟
ادامه مطلب
فریدون علیمازندرانی، حسن فتاحی و مصطفی روستایی در سلسله یادداشتهای مشترک خود برای دیپلماسی ایرانی مینویسند: از دست دادن قدرت تنبیه فقط یک تغییر عملیاتی نیست؛ یک تغییر روانی هم هست. بازدارندگی واقعی زمانی موفق است که دشمن از پاسخ طرف مقابل بترسد، حتی اگر آن پاسخ عملاً هرگز اجرا نشود. ترس دشمن از «نااطمینانی» نسبت به قدرت ایران، خود یکی از مهمترین ابزارهای بازدارندگی بوده است.
ادامه مطلب
اسلام ذوالقدرپور در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: گذار ایران از راهبرد مصلحت و دست بسته در مناسبات ژئوپلیتیک به راهبرد تهاجمی دست باز مقابل دشمنان که پیامد اصلی تهاجم اسفند ۱۴۰۴ امریکا و اسرائیل به ایران است را میتوان نبرد الگوهای راهبردی ژئوپلیتیک دانست که نهتنها موازنه با الگوی دست بلند اسرائیل را برقرار، بلکه دست بلند ایالات متحده امریکا در منطقه و جهان را نیز ناکارامد نشان داده، انگارهها و اهداف ژئوپلیتیک برخی بازیگران منطقهای رقیب و دشمن ایران را به شدت سرکوب کرده است.
ادامه مطلب
در ۳۹ روز عملیات هوایی و موشکی قبل از آتشبس، نیروهای آمریکایی به شدت از هفت مهمات تاماهاوک (Tomahawk)، جسم (JASSM )، پیآراسام (PrSM)، اسام۳ (SM-۳)، اسام۶ (SM-۶)، تاد (THAAD) و پاتریوت (Patriot) استفاده کردند. برای چهار روز از این مدت، ایالات متحده ممکن است بیش از نیمی از موجودی قبل از جنگ را مصرف کرده باشد. بازسازی این هفت نوع مهمات به سطح قبل از جنگ، با تحویل موشکهای در حال ساخت، از یک تا چهار سال طول خواهد کشید.
ادامه مطلب
عبدالناصر نورزاد در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: شکست مذاکرات دور اول که از ابتدا به دلیل عدم همخوانی خواستهها و شروط طرفین قابل پیشبینی بود همراه با طرح موضوع محاصره تنگه هرمز و این ادعا که آمریکا به این گذرگاه حیاتی نیازی ندارد، ماهیت بحران را از یک نگرانی صرفاً آمریکایی، به معضلی فراگیر برای اروپا و جهان عرب تبدیل کرده است.
ادامه مطلب
فرهاد قادری در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: آتشبس فعلی که در بستر مذاکرات گستردهتر میان آمریکا و ایران شکل گرفته، بیش از آنکه پاسخی به درخواست صلح از سوی طرفین درگیر باشد، زائیده محاسبات ژئوپلیتیک واشنگتن و تهران است.
ادامه مطلب
جمیله کدیور در یادداشتی مینویسد: احتمال جنگ مجدد همچنان بالاست؛ حتی اگر دور جدید مذاکره انجام شود و توقف جنگ تمدید شود و ترامپ بگوید « دو طرف حالا بیش از هر زمان دیگری به یک توافق جامع نزدیک شدهاند» ولی آمریکا همچنان به دنبال توافق مورد نظر خود مبتنی بر شروطی است که اگر ایران زیر بار آن نرود، و «توافقی حاصل نشود، احتمال ازسرگیری درگیریها وجود دارد.»
ادامه مطلب
مجید افشانی در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: همانطور که رو برگرداندن سربازان از جبههی نبرد، خیانت به وطن تعبیر میشود؛ سکوت، کوتاهی و اهمالکاری افراد مؤثر در جنگ روایتها نیز گناهی نابخشودنی است.
ادامه مطلب
سجاد عابدی در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: جهان با نفسهای حبس شده، منتظر است تا ببیند آیا «دیپلماسی در زمین پاکستان» میتواند آتش جنگی را که چهل روز پیش شعلهور شد، برای همیشه خاموش کند یا خیر.
ادامه مطلب
احسان موحدیان در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: آمریکا قصد داشت ایران را از جنوب محاصره دریایی کند که به بنبست خورد و حالا طرح محاصره ایران از خشکی را با همدستی اسرائیل در قفقاز در دستور کار قرار داده است.
ادامه مطلب
صادق ملکی در گپوگفتی دوستانه با دیپلماسی ایرانی درباره جنگ رمضان میگوید: علایم تغییر سیاستها باید از امروز آشکار شود تا به فردا امیدوار بود و بدان دل بست. جنگ ۱۲ روزه نشان داد که مدار سیاست داخلی و خارجی همچنان بر برخواسته از تسلط اندیشهای بسته و دور باطل و مسدود عدهای خویشحقپندار و دور از خرد جمعی و عقلانیتی که نوید بخش زندگی باشد چرخیده است و این عده قلیل همچنان بر دمیدن و اصرار بر سیاستهای غلط و شکست خورده گذشته خود اصرار دارند. مردم ما خوبند. در بنبستهای انتخابهای محدود و تحمیلی در سالیان دراز راهی را انتخاب کردند که مرکز ثقل آن ایران باشد. این مردم در سطح بالاتری از مقامات میاندیشند و دل در گرو ایران دارند.
ادامه مطلب
محمدمهدی سیدناصری در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: اگر جامعه بتواند آرامش، امید و اعتماد را در ذهن کودکان حفظ کند، در حقیقت پایههای فردایی پایدار و انسانی را بنا نهاده است. کودکان امروز، معماران فردای ایراناند؛ حفظ آرامش روانی آنان، سرمایهگذاری برای آیندهای امنتر، آگاهتر و انسانیتر است.
ادامه مطلب
محمد بیدگلی در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: بزرگترین ضربه محسوس دونالد ترامپ به ایالات متحده آمریکا و جهان: افزایش نفوذ جمهوری اسلامی ایران بر اقتصاد جهان با تسلط بر تنگه هرمز، تضعیف جایگاه نظامی آمریکا در جهان، بی اعتمادی و عدم همراهی متحدان آمریکا از جمله کشورهای عضو ناتو و در نهایت فروپاشی اخلاقی آمریکا دانست که تهدیداتی را درباره نابود کردن تمدن ایران زمین مطرح کرد.
ادامه مطلب
فاطمه خادم شیرازی در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: جنگ ۱۴۰۴ نشان داد که در جهان امروز، امنیت تنها با سامانههای دفاعی ساخته نمیشود؛ بلکه با روایتهایی شکل میگیرد که مردم و دولتها درباره قدرت، مقاومت و آینده خود میسازند و باور میکنند.
ادامه مطلب
احسان اقبال سعید در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: دفاع ملی و میهنی و این قدرتی که نیروهای مسلح در برابر یک ابرقدرت نشان دادند و پیوستگی ملی ما و درجهای از تمدن و مدنیت که نشان دادیم آتیه حکمرانی در ایران را چابکتر و جوانتر و متناسب با ظرفیتها و البته پیچیدگیهای یک کشور کهن در خاورمیانهای تازه خواهد کرد؛ خاورمیانهای که معمارش نه کیسینجر و نه پایان تاریخ فوکویاما و نه البته معمارش منسفیلد و برنارد لوئیس صهیونیست خواهند بود.
ادامه مطلب
اینکه تنگه هرمز همچنان عملاً بسته است، نشان می دهد که ایران با اهرم فشار بیشتری نسبت به آنچه قرار بود داشته باشد، وارد پاکستان شده است.
ادامه مطلب
آنچه کمتر نظری است، آینده نزدیک تنگه هرمز است، قرص سمی که تیم ترامپ با ناتوانی در تصور پاسخ ایران به حملهای که گفته میشود چند روز طول خواهد کشید، به جهانیان داده است.
ادامه مطلب
مقامات پاکستانی با جدیت برای نجات مذاکرات تلاش میکردند، و طرف ایرانی پس از آنکه جی دی ونس، معاون رئیس جمهوری ایالات متحده، به همراه هیئت آمریکایی، محل مذاکرات را ترک کرد، برای چند ساعت در محل ماند تا با واسطههای پاکستانی مشورت کند.
ادامه مطلب
حسن عبدی در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: مسئله ایران برای آمریکا و غرب را میتوان نه یک چالش مقطعی، بلکه یک پرسش کلیدی در نظم شبکهای جهان دانست. جهان آینده بر محور گرهها، مسیرها و اتصالها شکل میگیرد و ایران یکی از این گرههای ناگزیر است. تعیین نقش ایران در معماری جدید، برای بسیاری از بازیگران اهمیت حیاتی دارد.
ادامه مطلب
علی رضوانپور در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: منطقه خاورمیانه در آستانه یک عصر جدید قرار دارد؛ عصری که در آن «ثبات سنتی» جای خود را به «مدیریت آشوب» داده است.
ادامه مطلب
عبدالناصر نورزاد در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: آنچه امروز در خاورمیانه رخ میدهد را نمیتوان صرفاً به عنوان شکست نظامی یا سیاسی یکی از طرفها تعبیر کرد. این وضعیت بیش از هر چیز یک شکست فرسایشی در سطح سیستمی است؛ شکستی که در چارچوب ناکارآمدی ساختار موجود نظم جهانی رخ میدهد. در واقع، ضعف سیستمی در مدیریت رقابتهای جهانی و وابستگی بیش از حد به ائتلافهای شکننده، زمینهساز چنین بحرانهایی شده است. این بحران امنیتی در سایه بازیهای نامتقارن، محاسبات اشتباه و زمانبندیهای نادرست به ابعادی جهانی رسیده است.
ادامه مطلب
احسان موحدیان در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: بدیهی است که نمیتوان همه ملت ایران را با یک سبک برگزاری تجمعات با خود همراه کرد. ایران الآن در شرایطی است که باید برای یک مدت طولانی به ارائه نمایش وحدت و همبستگی ادامه دهد و بدیهی است که برای جلوگیری از خستگی یا کاهش انگیزه مردم و افزودن گروههای تازه به این تجمعات باید طرحهایی نو در انداخت که طمع دشمن برای کلنگی کردن ایران را به حداقل برساند و خنثی کند.
ادامه مطلب
در ۱۲ مارس، دونالد ترامپ، رئیس جمهور، در یک پست در رسانههای اجتماعی نوشت: "ایالات متحده بزرگترین تولیدکننده نفت در جهان است، بنابراین وقتی قیمت نفت بالا میرود، ما پول زیادی به دست میآوریم." با این حال، در کنفرانس ۱۰ هزار نفری CERAWeek در هوستون، از ۲۳ تا ۲۷ مارس، هیچ کس در مورد قیمت بالای نفت صحبت نکرد. در عوض، بحثها بیشتر در مورد چگونگی تأثیر درگیری در ایران بر بازارها و شکل دادن به آینده سیستم انرژی جهانی بود. این مطلب ترکیبی از چیزهایی است که در رویدادهای رسمی و گفتوگوهای خصوصی شنیدهام، به همراه افکار خودم در مورد معنای همه اینها یک ماه پس از درگیری با ایران.
ادامه مطلب