ترامپ ممکن است مقاومت را به عنوان نشانهای مبنی بر نیاز به فشار بیشتر ببیند، نه به عنوان نشانهای از تمایل حریف برای تحمل هزینهها. این امر خطر سوءتفاهم را ایجاد میکند، به ویژه در برخورد با حکومتهایی مانند ایران، جایی که مقاومت جزء جداییناپذیر مشروعیت سیاسی است.
ادامه مطلب
به نظر میرسد کابینه دوره دوم ترامپ نسبت به دوره اول او در برابر غرایز ریاست جمهوری مقاومت کمتری داشته است. در حالی که هشدارهایی در مورد تلافیجویی و تشدید تنشهای منطقهای ارائه شد، اما به یک مانع نهادی قاطع تبدیل نشد. در مقایسه با دولت اول ترامپ، جایی که چهرههایی مانند جیمز متیس، اچ. آر. مک مستر و جان کلی گهگاه به عنوان نیروهای تعدیلکننده عمل میکردند، به نظر میرسد ساختار دوره دوم از نظر ایدئولوژیکی بیشتر با غرایز رئیس جمهوری همسو بوده و کمتر مایل به بهچالش کشیدن مستقیم ترجیحات استراتژیک اوست.
ادامه مطلب
عباس عبدالخانی در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی درباره کتاب «دشمنان خود ما: در عصر پوپولیسم خشونتبار» مینویسد: در کتاب «دشمنان خود ما»، تمرکز تحلیل پیپ از بیرون به درون تغییر میکند. مسئله اصلی دیگر تروریسم فراملی یا دشمن خارجی نیست، بلکه این پرسش است که چگونه در یک دموکراسی پیشرفته مانند ایالات متحده، خشونت سیاسی میتواند در درون جامعه ریشه بدواند و بخشی از شهروندان را به پذیرش یا حتی توجیه آن سوق دهد. پیپ برای توضیح این پدیده از مفهوم «پوپولیسم خشونتبار» استفاده میکند.
ادامه مطلب
پیروز غفرانی در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: رویکرد چین که عمدتا با منطق محوریت دخالت و نظارت دولت بر بنگاه داری شکل گرفته، علیرغم تمامی تلاش ها و کارشکنی های متعدد نظام سرمایه داری غربی برای نشان دادن برتری مدل حاکمیت بخش خصوصی، تاکنون نشان داده است که رویکردی موفق بوده و توان پشت سرگذاشتن بزرگترین قدرت اقتصادی جهان را در آینده ای نه چندان دور دارد.
ادامه مطلب
مرتضی بنانژاد در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: مشکل اساسی سیاست خارجی آمریکا صرفاً «استفاده از زور» نیست، بلکه تصور نادرستی است که از ماهیت خاورمیانه دارد. بخش مهمی از دستگاه سیاست خارجی آمریکا، منطقه را با الگوهای ذهنی غربی تحلیل میکند؛ در حالی که خاورمیانه دارای ساختارهای تاریخی، مذهبی، قومی و هویتی پیچیدهای است که با
ادامه مطلب
امیر بیپروا در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: ترامپ مثال یک قاتل خود شیفته و دارای اختلال شخصیتی و با رفتارهای غیر انسانی است. او به نماد نوعی سیاست تبدیل شد که در آن حقیقت، اخلاق، حقوق بشر و کرامت انسانی قربانی قدرتطلبی، پوپولیسم و خودمحوری سیاسی میشوند.
ادامه مطلب
جمیله کدیور در یادداشتی مینویسد: توقف جنگ میان ایران و آمریکا در حالی وارد روز بیست و پنجم شده که آینده منطقه و جهان در وضعیتی بسیار حساس قرار دارد.
ادامه مطلب
عباس عبدالخانی در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: کتاب «چرا هیچ چیز کار نمیکند» نوشته مارک جی. دانکلمن، نویسنده و تحلیلگر حوزه سیاست عمومی در ایالات متحده در دانشگاه هاروارد در زمینه حکمرانی و سیاستگذاری عمومی فعالیت دارد، تلاش میکند نشان دهد چگونه ایالات متحده از یک دولت توانمند در اجرای پروژههای بزرگ ملی به ساختاری تبدیل شده که حتی در اجرای پروژههای زیرساختی ساده نیز با تأخیرهای طولانی، هزینههای سنگین و منازعات حقوقی پیچیده مواجه است. دانکلمن استدلال میکند که مسئله اصلی نه کمبود منابع مالی و نه فقدان ایدههای سیاستی، بلکه معماری نهادی پیچیده و انباشتهشدهای است که طی دههها شکل گرفته و امروز خود به مانع اصلی اجرا تبدیل شده است.
ادامه مطلب
حسن فتاحی در یادداشتی مینویسد: ترامپ میتواند به «زمین تخت» در سیاست بینالمللی بارو داشته باشد و تصور کند که با بمباران هوایی و تحریم و تحقیر میتواند بحرانها را ناپدید کند؛ اما واقعیت این است همانطور که کرهی زمین به باورهای تختگرایان اهمیتی نمیدهد و در طی چند میلیارد سال از پیدایشش همواره گرد بوده است، جهان واقعبینانهی ژئوپلیتیک هم به باورهای تختگرایانهی ترامپ اهمیت نمیدهند؛ هرچند به گفتهی خودش رئیسجمهور قویترین ارتش جهان باشد.
ادامه مطلب
لاله زارع در یادداشتی مینویسد: ماجرای شام، بهجای آنکه شبیه یکی از اپیزودهای پر از دسیسههای کلامی سریال خانه پوشالی پیش برود، تبدیل شد به یکی از قسمتهای اکشن-سیاسیاش با این تفاوت که اینبار به جای کوین اسپیسی در نقش رییس جمهور امریکا، خود رییس جمهور نقش را بازی کرد.
ادامه مطلب
محمدعلی مهتدی در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: ترامپ که خود را فردی کارآزموده و ویژه در اداره کشور معرفی میکند، مدتی است به عنوان نماد یک بحران روانی در سیاست آمریکا و جهان شناخته میشود.
ادامه مطلب
تظاهرات ضد ترامپ در شهرهای مختلف آمریکا برگزار شد.
ادامه مطلب
مهدی پاکنیا در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: مقدمه جنگ علیه ایران در شرایطی آغاز شده که در داخل آمریکا درباره ضرورت و پیامدهای آن اجماع کامل وجود ندارد. این وضعیت سبب شده است که شکافهایی در میان نخبگان سیاسی و امنیتی واشینگتن شکل گیرد.
ادامه مطلب
شناورهای بدون سرنشین در سالهای اخیر پس از آنکه اوکراین از قایقهای تندروی حامل مواد منفجره برای وارد کردن خسارات قابل توجه به ناوگان دریای سیاه روسیه استفاده کرد، مورد توجه قرار گرفتهاند.
ادامه مطلب
بر اساس ارزیابیهای بررسیشده توسط دارک باکس، این درگیری در نهایت ممکن است در خدمت یک هدف استراتژیک بسیار گستردهتر باشد: بازسازی معماری امنیتی غرب و ظهور بالقوه یک اتحاد نظامی جدید برای جایگزینی یا به حاشیه راندن سازمان پیمان آتلانتیک شمالی.
ادامه مطلب
رضا حاجی محمدی در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: حمله مشترک آمریکا و اسرائیل به خاک ایران، که ضربات هدفمند به زیرساختهای هستهای، موشکی و پهپادی جمهوری اسلامی را شامل بوده، از منظر حقوق بینالملل رویدادی بیسابقه در نوع خود است.
ادامه مطلب
سید محمدکاظم سجادپور در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: اغراق نیست اگر گفته شود که نطق ترامپ در سنا، تئاتر سیاسی بسیار دقیقی بود که ترامپ نقش خود را مانند یک هنرپیشه برجسته به خوبی ایفا کرد. اجرای این تئاتر سالانه سیاسی، موضوع بسیار مهمی از نظر مفهومی و عملیاتی را به پیش میکشد و آن وانمودگرائی است.
ادامه مطلب
امیر بی پروا در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: امروز دنیا با یک بزهکار مو زرد مواجه است که با شکستن مرزهای اخلاق پیشرفتهای انسانی مربوط به حقوق بشر، حقوق بشردوستانه، حقوق بین الملل و صلح جهانی را یکی پس از دیگری نابود می کند و جهان را به دوران قرن نوزدهم می برد.
ادامه مطلب
بهاءالدین بازرگانی گیلانی در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: اینک اروپا و کانادا در کشاکش این واگرایی، در همان حال که به فکر "موازنه سازی راهبردی" میان واشنگتن و پکن افتاده اند، اما میخواهند جانب احتیاط را داشته باشند و در میانه قرار گیرند.
ادامه مطلب
فرهاد قادری در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: آیا این جابهجایی قدرت به طور طبیعی به سمت یک درگیری بزرگ، حتی جنگ، حرکت میکند؟ یا میتوان از تکرار الگوهای خونین تاریخ جلوگیری کرد؟
ادامه مطلب
طبق گزارشها، ایالات متحده در حال انجام بزرگترین افزایش قدرت هوایی در خاورمیانه از زمان حمله به عراق در سال ۲۰۰۳ است. ایالات متحده گروههای تهاجمی ناو هواپیمابر یو.اس.اس جرالد فورد و یو.اس.اس آبراهام لینکلن را به همراه جتهای جنگنده، تانکرهای سوخترسانی و سیستمهای دفاع هوایی به منطقه اعزام کرده است.
ادامه مطلب
در حالی که ایرانیان منتظر نتیجه مذاکرات ژنو هستند، بسیاری از وقوع جنگی که میتواند از جنگ خونین دهه ۱۹۸۰ ایران با عراق پیشی بگیرد، میترسند.
ادامه مطلب
مجید صیادنورد در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: صراحتاً اگر امریکا طی این مدت – از فردای آتشبس تیرماه تا یک ماه اخیر – که کابوس جنگ را بر سرزمین اهورایی ایران زمین برافراشته و بر طبل جنگ میکوبد، راه نفوذی برای تهاجم و وارد کردن ضربهای به دولتمردان و مناطق هدفگذاری شده خویش پیدا کرده بود؛ در حمله تردیدی روا نمی داشت!؟ آنچه تردید استراتژیست های ایالات متحده را باعث شده، موج دوم حملات ایران است!
ادامه مطلب
پکن بارها نسبت به نصب سیستم موشکی میانبرد آمریکایی به نام تایفون در شمال فیلیپین در سال ۲۰۲۴ و همچنین نصب یک موشکانداز ضد کشتی در سال گذشته ابراز نگرانی کرده است.
ادامه مطلب
وحید افراسیابان در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: این گزارش، در مقام تحلیلی جامع و استراتژیک، با تمرکز بر پیامدهای میانمدت و بلندمدت، به واکاوی لایههای درهمتنیده قدرت، ادراک و تقابل در یکی از حساسترین مقاطع تاریخ معاصر خاورمیانه میپردازد. مقطعی که در آن، تغییرات محیطی و محاسبات بازیگران، چشمانداز امنیتی منطقه را بیش از هر زمان دیگر پیچیده ساخته است.
ادامه مطلب
او در سخنرانی بسیار موردِ انتظار خود در کنفرانس سالانه امنیتی مونیخ، گفت که ایالات متحده به ایجاد یک نظم جهانی جدید مصمم است و افزود: «اگرچه ما آمادهایم که در صورت لزوم این کار را به تنهایی انجام دهیم، ترجیح ما این است و امیدواریم که این کار را با شما، دوستانمان در اروپا، انجام دهیم». او گفت که ایالات متحده و اروپا «به هم تعلق دارند.»
ادامه مطلب
این کنفرانس که روز جمعه آغاز شد، یک دوراهی در مسیر روابط فراآتلانتیکی است. از دو مسیر پیش روی ما، یکی تنظیم مجدد پایدار اتحاد ناتو با یک اروپای قوی در هسته آن است که به دفاع از خود در عین حفظ یک همکاری سالم، هرچند تضعیفشده، با ایالات متحده قادر باشد. مسیر دیگر، ادامه اختلافات فراآتلانتیکی بر سر ارزشهای مشترک، منافع ملی و آنچه به عنوان تقسیم عادلانه مسئولیتها از همه طرفها محسوب میشود، است.
ادامه مطلب
بهاءالدین بازرگانی گیلانی در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: در منطقه بزرگ و راهبردی اورآسیا، روسیه دومین قدرت نظامی دنیا در سرزمین ویرانشده اوکراین، با مجموعه ممالک اروپای غربی به مدت حدود چهار سال در جنگ است و تمام رفاه و رونق و امنیت هفتاد هشتاد سالۀ قاره را به خطر انداخته است. در غرب آسیا، آمریکای لاتین، شرق دور، گرین لند، قطب شمال و سایر مناطق همه درصدد نفوذ، تغییر مرزهای جغرافیایی، طمعورزی و دستبردهای علنی به منابع و ذخائر، تسلیح بیمحابا، پرکردن زرادخانهها و برهم زدن قواعد و نظامات مستقر چندین دههای پس از جنگ جهانی هستند. اینک میز بازیِ نابرابرِ چیده شده، بیش از همه توسط میزبان، ایالات متحده، بههم زده میشود.
ادامه مطلب
درک لیبرت، نویسنده، در کتاب خود که در سال ۲۰۰۶ با عنوان «جرأت و فتح: عملیات ویژه و سرنوشت ملتها، از آشیل تا القاعده» منتشر شد، نسبت به این وسوسه هشدار میدهد و خاطرنشان میکند که سوءاستفاده از عملیات ویژه، آنها را «در خط مقدم مدیریت سالهای پس از جنگ قرار میدهد و هزینه شخصی سردرگمیهای بوروکراتیک و بیکفایتی در سطح کابینه را میپردازد».
ادامه مطلب
سعید پورعلی در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: تجربه یک دهه تحریم حداکثری، از نگاه نهادهای امنیتی آمریکا، نهتنها به تغییر رفتار راهبردی ایران منجر نشده، بلکه به انطباق ساختاری تهران با فشار خارجی انجامیده است. همین ارزیابی، واشینگتن را به سمت استفاده از ابزارهایی سوق داده که هزینه انطباق با آنها برای ایران بهمراتب سنگینتر، زمانبرتر و پیچیدهتر است. در این رویکرد جدید، فناوری به محور اصلی مهار تبدیل میشود.
ادامه مطلب