دمیر نظروف در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: همان طور که یک سال پیش اتفاق افتاد، و همانطور که مرحوم اربکان اظهار داشت، ایران در نبرد خود تنهاست. چرا؟ پاسخ ساده اما عمیق است.
ادامه مطلب
حسین ملائک در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: انتظارات و فرضیات همه طرفها از یکدیگر در عمل باعث شده است که شرایط جنگی با شدت و ضعف در تمامی جبههها برقرار شود اما آتش گسترده متوقف شده باشد. این شرایط نمیتواند ادامه یابد.
ادامه مطلب
دیپلماسی همچنان در بنبست است زیرا آتشبس با ایران از هم میپاشد. تهدید یک درگیری تمام عیار، سوالات مهمی را در مورد چشمانداز مذاکرات، نوع توافق پیشنهادی و وضعیتهای نهایی بالقوه مطرح میکند.
ادامه مطلب
ترامپ و نتانیاهو مدتهاست که دیدگاههای مشترکی در مورد ایران، بازدارندگی منطقهای و تردید نسبت به تعامل دیپلماتیک با تهران دارند. در طول هر دو دوره ریاست جمهوری ترامپ، رابطه بین این دو رهبر اغلب به طور غیرمعمول شخصیسازی شده به نظر میرسید و تقویت سیاسی متقابل، سیاست منطقهای را شکل میداد. این پویایی با نقش جارد کوشنر، داماد ترامپ، که در دولت اول ترامپ، در کنار چهرههایی مانند استیو ویتکاف در ابتکارات دیپلماتیک بعدی، وظیفه عناصر اصلی پرونده اسرائیل – فلسطین و خاورمیانه را بر عهده داشت، تقویت شد.
ادامه مطلب
امیرحسین عسگری در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: منطق راهبردی ایجاب میکند که تهران به جای مدیریت صرف بحران، به دنبال طراحی ابتکاری دیپلماتیک باشد که بتواند از موقعیت دشوار کنونی، فرصتی برای بازتعریف روابط با غرب و کاهش هزینههای تقابل بسازد.
ادامه مطلب
وحید کریمی در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: مقایسه رفتاری در مناقشه تایوان بین امریکا و چین میتواند کمککننده به رفتار سیاست خارجی جمهوری اسلامی ایران در رابطه با امریکا باشد.
ادامه مطلب
به نظر میرسد کابینه دوره دوم ترامپ نسبت به دوره اول او در برابر غرایز ریاست جمهوری مقاومت کمتری داشته است. در حالی که هشدارهایی در مورد تلافیجویی و تشدید تنشهای منطقهای ارائه شد، اما به یک مانع نهادی قاطع تبدیل نشد. در مقایسه با دولت اول ترامپ، جایی که چهرههایی مانند جیمز متیس، اچ. آر. مک مستر و جان کلی گهگاه به عنوان نیروهای تعدیلکننده عمل میکردند، به نظر میرسد ساختار دوره دوم از نظر ایدئولوژیکی بیشتر با غرایز رئیس جمهوری همسو بوده و کمتر مایل به بهچالش کشیدن مستقیم ترجیحات استراتژیک اوست.
ادامه مطلب
تهدیدهای مکرری که نتوانستند امتیازی به دست آورند، اعتبار ایالات متحده را تضعیف میکردند. مقاومت ایران نشان میداد که تحریمها به تنهایی کافی نیستند. هر چه بنبست بیشتر ادامه مییافت، بیشتر به نظر میرسید که واشینگتن در حال از دست دادن موقعیت استراتژیک خود است. در چنین شرایطی، یک حمله خطرناک میتواند به فرسایش منفعلانه نفوذ ترجیح داده شود. نظریه چشمانداز در اینجا به ویژه مفید است زیرا توجه را از شرایط عینی دور میکند و به سمت چارچوب استراتژیک فرضی سوق میدهد.
ادامه مطلب
در سایه جنگ ایران، کارزار مجدد اسرائیل در لبنان خطر تکرار درسها و اشغالهای شکست خورده گذشته را در پی دارد.
ادامه مطلب
علی اکبر رضایی در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: وضعیت فعلی آمریکا در برابر ایران، نتیجه مستقیم سیاستهای تقابلی ترامپ با اروپا، چین، روسیه و دیگر قدرتهای جهان است؛ سیاستهایی که نهتنها موجب شکلگیری یک ائتلاف جهانی علیه ایران نشد، بلکه آمریکا را در یکی از حساسترین بحرانهای منطقهای، در وضعیتی نسبتاً منزوی قرار داد.
ادامه مطلب
نتایج مذاکرات به هیچ وجه مشخص نیست. اما خود جنگ و تأثیر موجی آن بر کنفرانس NPT، سه درس مهم امنیت هستهای را آشکار کرده است که باید راهنمای هر کسی باشد که پشت هر یک از میزهای مذاکره مینشیند.
ادامه مطلب
کیمیا ملکیان اصفهانی در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: تحولات امنیتی سالهای اخیر—از حملات پهپادی و موشکی تا بی ثباتی در مسیرهای دریایی—به امارات یادآوری کرد که حتی بازیگران ثروتمند نیز می توانند در خط مقدم ریسک قرار گیرند.
ادامه مطلب
درس اوکراین و ایران این است که به هر رهبری که طرحی برای یک پیروزی سریع و آسان پیشنهاد میشود، ابتدا باید بپرسد: "چگونه میتوانید اینقدر مطمئن باشید؟" و سپس، "اگر اشتباه کنید چه اتفاقی میافتد؟"
ادامه مطلب
معاملهگرایی ترامپ با دیپلماسی قهری او همسو است. دیپلماسی قهری عموماً به استفاده از تهدید، فشار، نیروی محدود یا مجازات اقتصادی برای تأثیرگذاری بر رفتار دشمن بدون لزوماً به دنبال جنگ تمام عیار اشاره دارد. برخلاف فتح نظامی با نیروی بیرحمانه، دیپلماسی قهری با هدف تغییر محاسبات از طریق ارعاب، بازدارندگی و تشدید کنترلشدهی تنشها انجام میشود. تهدیدهای مکرر ترامپ، تغییر مهلتها و گاهی اظهارات متناقض او را میتوان به عنوان تلاشهای عمدی برای نامشخص نگه داشتن دشمنان تفسیر کرد.
ادامه مطلب
سیروس حاجی زاده در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: واقعیتِ امر این است که آیندهی نظم جهانی، نه در اتاقهای فکرِ واشینگتن یا تلآویو رقم میخورد، بلکه در میدانِ نبرد و در واکنش به مقاومتهایِ ضدّ هژمونیک شکل میگیرد. هیچ آیندهی جبری و تکمسیری وجود ندارد، اما آنچه مسلم است، تأثیرِ عمیق و مخربِ این جنگ بر بسترِ لرزانِ نظم بینالملل است.
ادامه مطلب
محمد محمودی کیا در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: آنچه تشیع را به یک کنشگر تأثیرگذار در عرصه سیاست جهانی رفعت مقام بخشید از درونمایههای گفتمانی و مؤلفههای معرفتی آن برمیخیزد. از این رو، برای فهم دقیقتر آنچه امروز در جنگ رمضان در حال خودنمایی است موجب شده تا بزرگترین قدرت اقتصادی، نظامی، فناورانه و سیاسی جهان را با گذشت بیش از یک ماه از آغاز یک جنگ تمامعیار، در دستیابی به اهداف خود ناکام گذاشته را باید در این خواستگاه معرفتی جستوجو کرد.
ادامه مطلب
ابوالفضل حسینی نیک در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: در دنیای سیاست، جنگ از جمله تحولاتی است که به حرکت سریع در سیاست و وانکشهای جدید منجر میشود، یکی از اثرات مهم جنگ اخیر این بود که نشان دادن اتحادها، منافع و دورنگار کشورهای منطقه خاورمیانه و خلیجفارس چقدر می تواند باهم متفاوت و حتی متضاد باشد
ادامه مطلب
سیاست خارجی ترامپ از طبقهبندی دقیق سر باز میزند. رویکرد او استراتژیک اما بداهه، مبتنی بر نهاد اما مبتنی بر رهبر است و به همان اندازه که توسط ادراک و شخصیت شکل میگیرد، توسط تحلیل ساختاریافته نیز شکل میگیرد. بنابراین، درک تصمیم ایران مستلزم لایهبندی چارچوبهای متعدد به جای تکیه بر یک مدل توضیحی واحد است.
ادامه مطلب
نادیا ملانسب در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: تهران نشان داد چگونه یک نقطه گلوگاه جغرافیایی مانند تنگه هرمز میتواند نه فقط جریان نفت که جریان عناصر حیاتی عصر دیجیتال را مختل کند. از این زاویه، این جنگ صرفاً یک درگیری نظامی نبود، بلکه نمایشی از قدرت بازدارندگی نامتقارن ایران در برابر قلب وابستگیهای تکنولوژیک غرب بود.
ادامه مطلب
برخی از تحلیلگران میگویند ادعاهای مکرر او مبنی بر پیروزی کامل، توخالی به نظر میرسد، زیرا دو طرف بین دیپلماسی نامطمئن و تهدیدهای مکرر او برای از سرگیری حملات، که مطمئناً انتقام ایران را در سراسر منطقه به دنبال خواهد داشت، در نوسان هستند.
ادامه مطلب
بیماری ترامپ و ترامپیسم، که برای خود ایالات متحده بسیار مخرب است، در معرض خطر تبدیل شدن به یک بیماری همهگیر جهانی است. جنگ او با ایران تنها یک نشانه است. کوبا ممکن است در مرحله بعدی به این بیماری مبتلا شود.
ادامه مطلب
محمد یوسفوند در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: اثر اصلی جنگ بر ایران نه فقط در سطح خسارتهای نظامی یا جابهجایی موازنه قوا، بلکه در سطح معنا و راهبرد آشکار میشود. جنگ به دولت امکان میدهد دشمن را ساختاریتر تعریف کند، هویت ملی و انقلابی را به یکدیگر نزدیکتر سازد، ابزارهای سخت و نرم امنیتی را بازچینش کند و آینده مطلوب خود را با زبانی تازه صورتبندی کند.
ادامه مطلب
آسوشیتدپرس اعلام کرد شگفتی اصلی، اصلِ تصمیم ترامپ برای به تعویق انداخته حمله نبود چرا که ترامپ تاکنون چندین بار از تهدیداتش علیه تهران عقبنشینی کرده است. شگفتی اصلی در اعلام زمان حمله بود که به گفته ترامپ قرار بود یک روز بعد انجام شود.
ادامه مطلب
بشیر اسماعیلی در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: اکنون باید پلک نزد، دقیق و اصولی عمل کرد و تا ثانیه آخر ایستاد تا خدای ناکرده «کامبک نخوریم». همچنین باید دانست با اتمام این جنگ، کار ما در تورنمنت نظام بینالملل تمام نمیشود و فارغ از هر نتیجه که امیدواریم پیروزی ایران باشد، نباید مغرور یا ناامید شد. بازی ادامه دارد و ما ایرانیان مردمان بازی بلدی هستیم.
ادامه مطلب
تهدیدات ناشی از تهران و بیثباتیهای منطقهای، چهره امنیت در خاورمیانه را دگرگون ساخته است اما برای مقابله با این تهدیدات، تمام کشورهای عربی مسیر واحدی را برنگزیدهاند.
ادامه مطلب
نیروانا مهرآیین در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: جنگ رمضان را میتوان فراتر از یک بحران نظامی، بهعنوان لحظهای برای بازاندیشی در نسبت ایران با نظم جهانی دانست. این رخداد پرسشی بنیادین را پیش روی سیاست خارجی ایران قرار داده است: آیا امنیت و پیشرفت در چارچوب اعتماد به سازوکارهای موجود بینالمللی قابل تحقق است، یا باید الگوی تازهای از خوداتکایی و استقلال راهبردی شکل گیرد؟
ادامه مطلب
سید محمدمهدی سیدناصری در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: این مقاله بر آن است که در پرتو نظامیسازی ساختاری منطقه و استفاده فعال از تنگه بهعنوان ابزار لجستیکی در یک کارزار نظامی، مفهوم «عبور ترانزیتی نامشروط» دیگر قابل دوام نیست. این مفهوم باید در قالب چارچوبی جدید و مبتنی بر اصول ضرورت، تناسب و منع سوءاستفاده از حق بازتعریف شود. در چنین چارچوبی، حتی تصمیم ایران برای تنظیم یا محدودسازی عبور برخی شناورها نیز نباید بهمنزله «بستن تنگه» تلقی شود، بلکه باید در پرتو حق ذاتی دفاع مشروع مندرج در ماده ۵۱ منشور ملل متحد و صلاحیتهای حاکمیتی دولت ساحلی در دریای سرزمینی خود ارزیابی شود.
ادامه مطلب
رابرت کیگان با لحنی ناامیدانه نتیجهگیری کرد: «هیچ بازگشتی به وضع موجود قبل از جنگ وجود نخواهد داشت، هیچ پیروزی نهایی آمریکایی که بتواند آسیبهای وارده را جبران یا بر آنها غلبه کند، وجود نخواهد داشت.»
ادامه مطلب
اگرچه «دفاع موزاییکی» ایران اغلب در روشهای جنگی آن برجسته میشود، اما نباید از استراتژی «دفاع غیرعامل» آن نیز غافل شد.
ادامه مطلب
اکنون سؤال این نیست که آیا ترامپ اهداف جنگی خود را با عزت محقق خواهد کرد یا خیر. سؤال این است که آیا ریاست جمهوری او هرگز میتواند از ضربه سنگین جنگ بهبود یابد یا خیر.
ادامه مطلب